Een echte man verliest niet!?

Het leven is een wedstrijd. En die wedstrijd moet je winnen.

Dat beeld wordt ons nog altijd met de paplepel ingegoten.

Als je niet wint, dan ben je een verliezer. Een loser. Een sukkel. Ik wrijf het er nog maar eventjes in ….

Dat idee dat je als man moet winnen is een overblijfsel uit onze geschiedenis. Nog niet zo heel lang geleden vochten we bij wijze van spreken dagelijks voor ons leven. Als je verloor, dan was je er geweest. En the winner takes it all. Inclusief de vrouwtjes.

In onze moderne wereld ligt dat feitelijk misschien anders. Maar daarom voelen we het nog wel zo … Telkens wanneer je als man verliest, dan sterf je een beetje. Dat is beangstigend. En pijnlijk.

Veel mannen kunnen en willen die pijn niet voelen. Dat zit niet in onze genen. Het wordt ons ook niet geleerd. Wij worden geacht boven het verlies te staan. De pijn te ontkennen. En ons te focussen op de toekomst.

Wij zijn winnaars. Geen verliezers. Wij laten ons niet kennen. Wij maken een strijdplan. Wij zeggen tegen onszelf: kop op, schouders eronder, als iemand het kan, dan ben jij het! Het leven gaat door. Je moet verder!

Daar is wel iets voor te zeggen.
Het is een winners mentaliteit.

Waar we helaas ook het nodige mee verliezen. Want het verlies en de pijn laten zich niet zo gemakkelijk afschepen. Ze willen gezien worden. Ze vragen om aandacht. En erkenning.

Klinkt je dat vreemd in de oren? Dat komt misschien omdat je verlies en pijn ziet als iets buiten jezelf. Als een ding. En dingen hebben geen wil. Dus is het vreemd om te zeggen dat verlies en pijn gezien willen worden.

Maar als je verlies en pijn ziet als een deel van jezelf, dan is het niet zo gek dat deze om aandacht vraagt. Immers, jij wilt toch graag gezien worden? Jouw verlies en jouw pijn dus ook.

En wat doe je als je niet gezien wordt? Dan zorg je dat je gezien wordt. Je doet extra je best. Je zorgt dat je opvalt. En als dat niet werkt? Wat dan? Uiteindelijk zou het zomaar kunnen dat je de boel gaat lopen verzieken.

En dat is precies wat niet erkend verlies en niet erkende pijn ook doen. Ze gaan de boel ondergronds lopen verzieken.


Ik denk dat dit ‘verzieken’ veel verschillende vormen kan aannemen. Mensen die hun verlies niet erkennen lopen vaak tegen de volgende klachten aan:

  • Aanhoudende vermoeidheid,
  • Concentratieproblemen,
  • Snel geïrriteerd zijn,
  • Gevoelens van uitzichtloosheid, depressie, nergens zin in hebben,
  • Toenemende verslaafdheid aan alcohol, games, drugs.

Vroeg of laat leidt dit tot problemen op het werk. En in de thuissituatie.

Kortom: het verlies maakt zichzelf steeds groter. In een poging om gezien te worden. En erkenning te krijgen.

En zolang jij alleen aandacht hebt voor winnen, zul je op steeds meer terreinen verliezen. Dat is in ieder geval mijn stelling.

Als je niet kunt verliezen, dan verlies je uiteindelijk alles. Je mannelijke trots staat dan in de weg van echt succes. En omgekeerd: de man die zijn verlies erkent, wint de wereld.


Daarom denk ik dat het goed is om stil te staan bij wat je verliest. En jezelf te bekwamen in het erkennen van je verlies. Draai het eens om: zie het verlies niet slechts als een bedreiging waar je tegen moet vechten. Maar beschouw het verlies ook als voeding. En kijk eens wat dat oplevert.

Je kunt bijvoorbeeld elke dag afsluiten met een verliesreflectie. Neem ’s avonds een paar minuten om de volgende vragen te beantwoorden:

  • Wat heb ik vandaag verloren?
  • En wanneer ik dit verlies toesta, welke nieuwe gevoelens of ideeën groeien dan in mij?

Ik hoor je denken: meent hij dat nu serieus? Doe even normaal man … !

Maar ik meen het echt. Doe het maar gewoon, en kijk eens wat het oplevert.

Probeer het verlies echt toe te laten. Laat het in je omgaan. Absorbeer het. En als dat niet te harden is, verduur het dan nog net iets langer. Je zult merken dat het verlies ook voedingstoffen bevat. Waaruit iets nieuws kan ontstaan.

Wat is jouw verliesstrategie?

Wij mannen hebben een aantal veelvoorkomende verliesstrategieën. Het is handig om die van jezelf te kennen. Wat doe jij bij (naderend) verlies? Wat doe je dan om ‘on top’ te blijven? Om het gevoel te behouden dat je een ‘winner’ bent? Dat je de baas bent? Alles onder controle?

Een paar veelvoorkomende strategieën zijn bijvoorbeeld deze:

  • Van het verlies een puzzel maken die je kunt oplossen, het verlies te slim af zijn.
  • Van het verlies een project maken met targets die je kunt scoren.
  • Van het verlies een discussie maken die je kunt winnen.
  • Het verlies proberen eronder te drinken.
  • Jezelf pijnigen en afbeulen om het verlies te overstemmen.
  • De andere kant op kijken, het verlies negeren.
  • Een gokje wagen, in de hoop het verlies te overmeesteren.

Wanneer je dit gedrag bij jezelf herkent, dan kun je jezelf mogelijk een halt toe roepen, en ook eens eventjes stil staan bij je verlies.

Dat is natuurlijk niet leuk. Wel nodig. En moedig.

Als je de smaak te pakken hebt zou je regelmatig het volgende kunnen oefenen. Ik noem het ‘cirkel van leven‘. De essentie van ook deze oefening is dat we het gemis en het verlies ook gaan zien als voedingstoffen. En niet slechts als bedreiging.

Pak iets lekkers te eten (of te drinken). Doorloop dan zorgvuldig de volgende 4 stappen:

  1. Verlangen. In deze stap kijk je vol verlangen uit naar het eten. Je verheugt je er helemaal op.
  2. Verbinden. Je verbindt je met het eten door het tot je te nemen. Je eet het. Je proeft het.
  3. Verliezen. Word je ervan bewust dat je de smaak niet kunt vast houden. Voel hoe de smaak verdwijnt. Voel hoe het wegsijpelt in de tijd.
  4. Herinneren. In deze laatste stap herinner je het verlangen naar en de smaak van het eten. Je erkent het gemis.

Probeer elke stap zo bewust mogelijk uit te voeren. Niet elke stap zal even makkelijk voor je zijn. Maar je zult wel merken dat elke stap voedingstoffen bevat. Waar je sterker van wordt.

Ik sluit af met het nummer Hurt, gecoverd door Johnny Cash. Dit nummer en de clip roepen in mij dat rauwe en wanhopige op dat je overvalt wanneer een existentieel verlies tot je door dringt. Dat het allemaal voor niets is geweest … Ik heb dit nummer vaak gedraaid toen ik in scheiding lag. De clip is overigens opgenomen in Johnny’s huis, omdat hij te ziek was om naar de studio te komen. Kort na de opname overlijdt zijn vrouw, je ziet haar in de clip op de trap. 3 maanden na de opname overlijdt ook Johnny zelf.

Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.